سیاست را از كجا شروع كنیم

این مطلب ادامه‌ی مطلب "چگونه از سیاست استفاده کنیم" و بخش چهارم و پایانی این مطالب است.
در مطلب قبل گفتم تنها راه یادگیری سیاست، تجربه است. تجربه در سیاست چنان مورد استفاده است كه اشتباه را در كنار هر قدم سیاسی قرار می‌دهد. در واقع یك سیاست‌مدار بیش از هر كس دیگری اشتباه می‌كند! اشتباه در هر مرحله و هر رده‌ای وجود دارد و سیاست‌مدار همیشه در حال تجربه و آموختن از اشتباه است! از طرف دیگر تجربه و آزمون و خطا به بستری احتیاج دارد كه دارای قابلیت اجرای سیاست و بررسی نتیجه باشد. چنین بستری فقط در جمع عده‌ای از افراد هم‌رده و هم‌مسیر كه در یك راستا و ساختار حركت كنند فراهم می‌شود. تشكل‌ها، احزاب، انجمن‌ها و گروه‌های سیاسی مختلف دارای چنین مشخصه‌هایی هستند. علت وجودی چنین اجتماعاتی چیست؟ شاید پاسخ ساده این باشد كه لازمه‌ی انجام هر كاری، نیروست و این نیرو در سطوح و زوایای مختلفی معنی پیدا می‌كند. یكی از ساده‌ترین این زوایا، وجود نیرو و پتانسیل انسانی است. در اصل، دموكراسی هم به نوعی، مقایسه‌ی كمی نیروهای انسانی یا افراد است. حتی در صورت عدم وجود دموكراسی هم نیروی كمی و كیفی انسانی، بازویی برای فشار، اعمال نظر و گسترش نظر است. از نیروی كمی می‌توان به عنوان نیرویی برای اعمال نظر و از نیروی كیفی می‌توان به عنوان نیرویی برای گسترش نظر استفاده كرد. اما در این میان، خود این افراد چه سودی می‌برند؟ پاسخ باز هم به سطوح مختلفی تقسیم می‌شود. در پایین‌ترین سطح و فقط كمی بالاتر از آن، این افراد می‌توانند به بستری برای سیاست‌آموزی (!) دست پیدا كنند. بستری آماده كه دارای افراد مشابه و قابلیت‌های اجرا و آزمایش است. چنین محیطی به عرصه‌ای برای رقابت و اجرا و آزمایش سیاست‌های افراد تبدیل می‌شود و از این بین یك نیروی كمی سیاسی می‌تواند به نیرویی كیفی و بالاتر از آن تبدیل شود. در واقع یك تشكیلات سیاسی گسترده می‌تواند در درون خود یك شبیه‌سازی بی‌خطر از عرصه‌ی سیاسی واقعی داشته باشد تا نیروهای خود را در آن چهارچوب آماده كند. البته اینها جدا از كاربرد اصلی احزاب است كه در جامعه‌ی مدنی و توسعه پایدار معنی می‌شود. در واقع یك حزب یا گروه سیاسی جدا از كاربردهای مشخص شده و تعریف شده‌ی نظری، جایگاهی برای آموختن و رشد و آزمون سیاسی است. بستری كه برای آموزش سیاست، فرصت تجربه را در فضایی شبیه‌سازی شده و بی‌خطر فراهم می‌كند.

::samic::

+ نوشته شده در خرداد هزار و سیصد و هشتاد و شش توسط سمیک | بحث و نظر



صفحه‌ی اصلی وبلاگ

  

 

  صفحه‌ی نخست
  پست الکترونیک
  فرم ارتباط
  آرشیو وبلاگ
 


لینک‌ها:
ورژن وپ (؟)
برنامه‌های سمیک
فتوبلاگ سمیک
لبخند تلخ
جیزقولک
آوازهی روزانه
خنده گری!
نقطه ته خط
بوی خاک
بلبشو
مجله نجوم
راهرو
گفت و گوی اصلاحی
حوزه غرب منطقه تهران
شاخه جوانان منطقه تهران
سبکی تحمل پذیر هستی
یاران باران
سید ابراهیم نبوی
سایت نوروز
تلخ، مثل عسل
من گیلاسم
خبرانه
نگاهی به آسمان
اندیشه واحساس
عرفان، برابری، آزادی
کورسو
نقطه کور
ستاره
Sylvia diary
سمیک
 

مطالب برگزیده‌ی وبلاگ:


رقابت در حماقت
نمی‌خواهم هیچ وقت کامل باشم
کار - پول - کار - کار
ملاقات با آدم‌ها
بحث چیست؟
زندگی کردن زیر یک سقف
فلسفه‌ی زندگی در قطع جیبی
سمیک کیست؟
حاکمیت و اصلاح‌طلبان
مریدان افکار!
جهان به روایت من
اسم‌باوری
نه به دموکراسی
ما باید چه کنیم؟
آدم‌ها نمی‌توانند با هم حرف بزنند!
این 100 میلیارد پولِ لعنتی!
مشترک مورد نظر، نمی‌خواهد!
دنیاهای عجیب
صد سال تنهایی
سمیک چیست
دویدن تا حد مرگ!
تحقیر و تعظیم!
میل جنسی
فارسی بنویسیم!
جعبه لایتنر
هنر چیست
به کجا چنین شتابان؟!
فاصله‌ی عشق و کوزه
همه چیز به همه چیز
انسان در چنگال ماشین
مجموعه‌ی سیاست:
( سیاست چیست
چرا از سیاست استفاده کنیم
چگونه از سیاست استفاده کنیم
سیاست را از کجا شروع کنیم)
دفاع دربرابر جامعه
تقلید و ترکیب
مرامنامه
مجموعه‌ی پوچی و اعتقاد:
( پوچی
زندگی می‌کنم تا زنده بمانم!
متجدد دین‌اندیش!
فاکتورگیری دینی
آقای گفتگوی عزیز!
جوابیه شماره 2)
جنگ یا صلح
چگونه انسان می‌شویم
بازی روانی
اتحاد و انسجام ملی-اسلامی
زیبایی
متحرک سیاسی!
ذهن ابتدائی
تقریبیت جهان!
Martial Arts
تجاوزی به وفاداری
Fight Club
از مطالب وبلاگ قبلی:
موسیقی معناگرا
فلسفه لعنتی
عینک مریخی
شب‌های روشن

 

موزیک:




 




 

 

Ahmadinejad is Not My President.
He is still in this position because -
of the support of Russia and China.

 
 

Powered by Samic. (the header image and some styles are modified from Tarski theme.)آرشیو